Dan maar omhoog!

Dat hebben alle Hong Kong chinezen gedacht en dat hebben wij maandag ook gedaan. Na het ontbijt zijn wij om 9.30 uur op weg gegaan naar de Peak. Dat is een heel hoog uitkijkpunt waar je een schitterend uitzicht hebt op Hong Kong, dat beweren zij tenminste. Eerst met de metro naar de peak tram. Inmiddels hebben wij de stations en de metrolijnen door dus vinden wij onze weg snel. Althans zo snel als het kan gaan want het blijft druk. Je moet er niet aan denken dat alle inwoners van Hong Kong zich per auto zouden verplaatsen want dan was het 1 grote file en zou er niemand een meter rijden. Nee er gaan er heel veel met de metro. Nogmaals erg gedisciplineerd maar snappen doen wij ze niet echt. Het langst dat wij op een trein hebben moeten wachten was 2 minuten. Waarom zou je dan gaan rennen omdat er een trein op het station stil staat? Wij vatten het niet, maar zij doen het wel. Thuis loopt iedereen met een mobiel in zijn hand, zo lijkt het tenminste. Echt niet waar als je dit met de chinezen in Hong Kong vergelijkt. Zij hebben hem niet alleen in hun hand maar praten er door, spelen een spelletje, lezen de krant en weet ik wat nog meer. Echt iedereen is met zijn mobiel bezig. Als er mensen praten in de metro is dat met iemand aan de telefoon, bijna niemand praat tegen degene met wie zij op stap zijn. Wij denken dan ook dat er speciaal voor die mensen al die geluiden zijn. Er gaat een geluid als je: bij een roltrap komt, aan het eind van de roltrap bent, aan het begin van een rolpad, aan het eind van het rolpad, er een trein aan komt, er een trein weggaat, de deur open gaat en tot slot als de deur dicht gaat. Bij al die geluiden klinkt er dan ook een stem in het chinees en in perfect Engels die zegt waarom dat geluid gaat. Wij hebben nog niemand tegen een paal of een ander mens aan zien lopen, wonderlijk want ook in de stations onder het lopen zijn ze met hun mobiel bezig. Vanaf de metro is het 10 minuten lopen naar de peaktram. We komen de St. Johns kathedraal tegen, een schril contrast met de enorme gebouwen die erom heen staan.

De peaktram is een ouderwetse tram (lijkt een beetje op onze oude trams) die door een kabel omhoog getrokken wordt. En hij gaat echt hoog! Inmiddels is er wel veel meer bewolking gekomen dus het uitzicht zal wel tegen vallen. Eenmaal uit de trein zijn er nog een aantal roltrappen te gaan tot het punt waar je een 360 graden uitzicht op Hong Kong hebt. Een drukte van belang met allerlei winkeltjes en restaurants. Maar het uitzicht is geweldig, jammer dat het niet helder is. Wij denken trouwens dat het nooit helder zal zijn in Hong Kong want je ziet de smog. Maar je kunt wel heel ver kijken, zelfs het cruiseschip is te zien. Naar beneden met de tram is wat enger dan omhoog, de conducteur moet flink op de remmen hangen, maar we zijn veilig beneden gekomen. Omdat we toch op hoogte zijn vandaag besluiten we ook meteen maar door te gaan naar Ngong Ping village dat moeten we naar toe met een kabelbaan. Daar is ook het Po Lin klooster en de grote Boeddha. Eigenlijk wel eng die kabelbaan want we gaan veel over het water, het is heel erg hoog en een rit van 25 minuten. We doen het toch, we arriveren om 16.00 uur en de laatste gondel gaat om 18.00 uur. We moeten dus niet treuzelen.

De rit met de kabelbaan valt mee, we zitten met zijn 2-en in de gondel. Maar naarmate we hoger komen is er ook steeds meer mist, uiteindelijk zitten we tussen de wolken. Dat maakt het nog enger maar we komen veilig aan. Alweer is er een winkelstraat waar je door moet als je de Boeddha en het klooster wil zien. Hartstikke stom van ons dat wij dachten dat we geen trappen meer hoefde te klimmen als we met de kabelbaan gingen, dat moet dus wel als je dat grote ding van dichtbij wil zien. Ondanks de warmte besluiten we toch de klim maar te doen. Vreemd genoeg staat er op ieder etage een bordje dat je niet mag klimmen? Gelukkig hebben ze de enorme hoogte in verdiepingen verdeeld zodat je onderweg, echt niet om uit te puffen, van het uitzicht kunt genieten. Boven aan gekomen is de mist nog erger en zien we de Boeddha alleen maar omdat hij zo groot is. De klim duurde langer dan we dachten dus moeten we nog opschieten ook, het klooster is alleen vanaf de buitenkant te zien want het is gesloten voor publiek. Wij kwamen om half 6 bij de kabelbaan aan want ik wilde perse niet de laatste gondel hebben, stel je voor dat ze vergeten te tellen. Dat dachten meer mensen, pas om kwart over 6 zaten wij in de gondel, de mist was nog erger. De grootste helft van de terugrit hebben wij niets gezien vanwege de mist, we hingen er letterlijk in. Niet echt heel leuk maar we zijn toch veilig beneden aangekomen. We waren om half 10 terug in het hotel en zijn dus precies 12 uur op stap geweest vandaag pfff . Terwijl ik dit verhaal maak is het dinsdag tegen 6 uur ’s avonds en zijn we tussendoor even op de kamer. Ik had bedacht dat ik per 2 dagen een verslag zou maken maar dat wordt zoveel tekst dat ik zo meteen maar dit verslag van maandag ga plaatsen. Per dag is er teveel te zien en dus te schrijven. Voor ons gevoel zijn we al veel langer in Hong Kong terwijl het toch echt pas dinsdag is en onze 3e dag.

Tot de volgende keer, Wim en Leni