Het aangename met het nuttige

Vrijdagochtend was het bij ons laatste ontbijt in Ubud bar en boos met de apen. Wij hebben een plekje gevonden waar ze bijna niet komen maar een paar tafels verderop was het echt erg. Een paar keer gingen ze er met succes met het ontbijt van andere gasten vandoor. Dat gaan we zeker niet missen van Ubud. Zoals gezegd hebben wij afgesproken dat we om 10.00 uur worden opgehaald i.p.v. het gebruikelijk 12.00 uur. Achterliggende gedachte is dat we onderweg naar Lovina beach langs 2 dingen komen die we toch al wilde gaan zien. Het was geen probleem om dit met Fox te regelen. Achteraf blijkt dat we alleen het parkeergeld extra moesten betalen. Dat was wel 2.000 rupia, omgerekend 2 euro dus een rib uit ons lijf. De chauffeur en gids waren er al om 9.30 uur toen wij net klaar waren met het ontbijt. Zij moesten even op ons wachten want we moesten nog uitchecken. Het hotel was keurig, het personeel uitermate vriendelijk en behulpzaam dus hebben we geen klagen, jammer van de huisdieren.

Om in het noorden van Bali te komen moeten we een berg over die ruim 2.000 meter hoog is. Een mooie rit, de chauffeur rijd goed en voorzichtig maar het blijft een gekkenhuis. Hele gezinnen op de scooter, pa en ma keurig met helm. Ergens tussen die twee zitten dan de kinderen of staan voorop, baby’s en kleuters, zonder helm. Ik snap wel dat er geen baby helmen zijn maar dat is niet zomaar dat die niet bestaan. Baby’s horen niet op een scooter volgens mij, ook de grotere kinderen hebben geen helm op. Vervolgens worden wij in de auto links en rechts ingehaald door die scooters. Ze rijden hier links en er zijn echt wel verkeersregels maar er is niemand die zich er aan houd. Heeft verkeer van rechts of links voorrang? Moet je rechts of links inhalen? Als je links af gaat moet je dan een ruime bocht nemen? Wij merken er niets van, vreemd genoeg hebben wij nog geen enkel ongeluk gezien. Het gaat dus kennelijk heel vaak goed maar het blijft in onze ogen chaos. Normaal gesproken is de rit van Ubud naar Lovina 2,5 uur rijden vanwege onze stops doen wij er natuurlijk langer over. Volgens onze planning zouden we rond 15.00 uur bij ons nieuwe hotel kunnen zijn.

Onze eerste stop is de watertempel Pura Ulun Danu Bratan aan/in het Bratan meer, een bedevaartsoord voor rijstboeren. De rijstboeren brengen hier offers aan Dewi Danu, de godin van de meren en de rivieren, en bidden tot haar dat ze hun velden blijft voorzien van het levenschenkende vocht. Vervolgens krijgen ze gewijd water mee van de priester want ieder rijstveld moet voor het planten worden gewijd met een klein beetje van dat water. Pfff…. ze moeten er heel wat voor over hebben. Het meer is dan ook een heilig meer en een gedeelte van de tempel staat in dat meer. Alweer heel mooi om te zien. Onze gids, Wayan, verteld het een en ander en steeds zie ik hem bij een offertje bidden. Ze hebben er echt heel wat tijd voor nodig op een dag voor al dat bidden en offeren. Overigens is deze gids weer een andere Wayan en nog steeds niet de Wayan van Ab en Edith die volgt pas later. Kennelijk is Wayan wel een typische gidsennaam. Normaal gesproken is het erg druk met toeristen horen wij maar wij hebben geluk, de grote bussen zijn nog niet gearriveerd. Die bussen hebben overigens heel wat moeite om de berg op de komen.

Onze volgende stop is de Gitgit waterval, alweer een heilige plek. Een waterval midden in het oerwoud die vanaf 40 meter hoog naar beneden dendert. Altijd een mooi gezicht maar we moesten er ook een behoorlijke klim voor over hebben om bij de waterval te komen. Langs het pad naar boven en beneden zijn er veel winkeltjes. Ook hier zijn nog niet zoveel toeristen geweest vandaag en dat merken wij aan de verkooptactiek. Het zijn meestal vrouwen en die vragen hoe je heet en vertellen meteen hun eigen naam. Zelfs zij snappen wel dat je ook weer terug moet en dan spreken ze je dus aan met je naam. Aardige tactiek en bij één van de vrouwen werkt het ook bij ons. We hebben een schilderijtje gekocht van een rijstveld, aardig maar niet schokkend. De dame had 4 kinderen waarvan de jongste nog een baby en die was ziek. Ik was haar eerste klant voor de dag. De dame zelf zag er ook niet echt gezond uit, broodmager en bleek. Dus na al dat geklauter ook maar een goede daad gedaan. We snappen niet goed waarom ze allemaal zo dicht bij elkaar staan met hun handeltje. Welke toerist koopt er nu bij 30 kramen een Sarong?

Om het af te leren onderweg nog even bij een stop wat apen op de foto gezet. Om 15.15 uur waren we bij ons hotel, een schitterend hotel mogen we wel zeggen. De hotels tot nu toe waren goed en de kamers en de badkamers zijn verrassend groot, maar dit is super. Het hele terrein is één grote tuin met heel veel kamers. Bij een klein gedeelte is er ook een tweede etage maar het meeste is begane grond. Er is wel iets vreemds, de badkamer is buiten. D.w.z. niet buiten zodat iedereen je ziet maar aangrenzend aan de kamer met aan het eind een hoge muur maar ook een tuintje. Wim is nog even aan de achterkant wezen kijken of ze ons echt niet kunnen zien. Het gedeelte van de badkamer boven het tuintje heeft geen dak, er zit gelukkig wel een hekwerk met gaas. Het blijft wel heel vreemd als je op de wc zit om dan zicht te hebben op een klein tuintje met planten en aarde. Ook onder de douche of in bad kijk je op dat tuintje. Eigenlijk ben je buiten als je in de badkamer bent.

We hebben inmiddels een beetje last van reismoeheid (dat bestaat echt) en besluiten om hier 2 dagen heerlijk niets te doen. Er blijkt na een korte wandeling ook niet zoveel te doen te zijn buiten het hotel. Het hotel ligt direct aan het strand en het weer is zalig dus, restaurant, ligbedje, zonnen, boekje lezen, restaurant, boekje lezen, zonnen enz. enz. , niet slecht. Meteen de eerste avond een mooie zonsondergang dus ons hoor je niet klagen. Vandaag, zaterdag, hebben we weer gedaan wat we ons hadden voorgenomen, dat ligbed e.d. Misschien dat we morgen toch nog maar iets anders gaan doen dan dat luieren maar daar gaan we eerst een nachtje over slapen.

Welterusten Wim en Leni